= ผู้ที่ถูกเลือก =

หมายเหตุ : เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมา ไม่ได้อ้างอิงกับบุคคลหรือสถาบันการเงินแห่งใดทั้งสิ้น~

มันเป็นไปได้หรือนี่ ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม ? มันลางเลือนยังไงชอบกล ครั้งสุดท้ายเท่าที่จำความได้ยังไม่มีเรื่องบ้าบออะไรแบบนี้เลยนี่นาเกิดอะไรขึ้น ?

"นั่น !!~ ท่านมาจริง ๆ ด้วย" เสียงที่ไม่คุ้นหูฝ่าเข้ามาในความมืด

"เฮ้ย !! อย่าเพิ่งไปรบกวนเขา" ดูเหมือนกับว่าที่มาของเสียงลึกลับจะมีมากกว่าหนึ่งคน
"ท่าทางจะเหนื่อยนะเนี่ย"
"สงสัยเดินทางมาไกล"
"ระหว่างทางคงจะไปสู้กับใครมาแหง !!"
และอีกหลายบทสนทนาซึ่งโต้ตอบกันมากมายจนจับใจความไม่ได้

"หนวกหูว้อย !!! คนจะหลับจะนอน ไปคุยกันที่อื่น ไป๊~!!" ชายบนเตียงลุกขึ้นนั่งตะโกนบ่นอย่างหัวเสีย "เฮ้ย !! นี่มันที่ไหน ?"

"การมาของท่านตรงกับคำทำนาย" หนึ่งในกลุ่มนั้นกล่าวขึ้น

"ที่นี่ที่ไหน ?" ชายหนุ่มถามอย่างสงสัยพร้อมกับลุกจากที่นอน

"ท่านมาไกล~คงจะเหนื่อย" กลุ่มคนเริ่มคุยกัน

"แล้วฉันมานอนที่นี่ได้ยังไง" ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างงัวเงียถาม

"ถ้าเป็นท่านต้องช่วยพวกเราได้แน่" ทั้งกลุ่มแสดงอาการดีใจ

"พวกแกลักพาตัวฉันมาใช่ไหม ?"หลังจากที่สายตาเริ่มชินกับความสว่างที่มีเพียงน้อยนิด เขาก็รู้ว่าได้มาอยู่ที่ชั้นบนของบ้านไม้เล็ก ๆ หลังหนึ่งที่เขาไม่คุ้นเคย

"ท่านต้องการสิ่งใดที่ใช้ในการเดินทางครั้งนี้ไหม ? เราจะเตรียมให้" คนที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มเอ่ยถาม

"ว๊าก!! เวลาคนเขาถามน่ะ หัดตอบซะมั่ง อย่าพูดเองแล้วเออกันเอาเอง
อยู่ดี ๆ ก็ตื่นมาอยู่ที่ไหนไม่รู้ พวกแกจะจับฉันมาทดลอง หรือลักพาตัวเรียกค่าไถ่ ถามอะไรก็ไม่ตอบ อะไรกันล่ะนี่~?" ชายหนุ่มโวยวาย

ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

"เฮ้ !! ผู้กล้าตื่นหรือยัง ทำไมเรียกนานอย่างนี้ เร่งมือเข้า !!!"
ใครคนหนึ่งจากด้านล่างตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนใจ

"เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกัน ~ สับสนอย่างแรง"
ชายหนุ่มงงงวยกับเรื่องที่เกิดขึ้น จนลำดับเหตุการณ์ไม่ถูก

"สองพี่น้องจอมวายร้าย บุกหมู่บ้านเราอีกแล้วครับท่าน" บรรยากาศเริ่มตึงเครียด "ช่วยหมู่บ้านเราด้วย ~" หนึ่งในนั้นอ้อนวอน

"สองพี่น้อง ? มันมากันแค่สองใช่ไหม ? แล้วทำไมต้องมาไหว้วานผมด้วยล่ะ" ชายหนุ่มเริ่มมองสำรวจรอบตัว พลางนึกในใจว่าเป็นห้องเล็ก ๆ ที่น่าอยู่จริง ๆ

"ครับ~มันมากันแค่ 2 แต่..." ชาวบ้านตอบอย่างเร่งรีบ พูดไม่ทันขาดคำ เสียงจากด้านล่างก็ตะโกนสวนขึ้นมา
"เราต้านไว้ไม่อยู่แล้ว ~ ผู้กล้าฟื้นหรือยัง รอไม่ได้แล้ว ลงมาให้หมดเลย มาช่วยกันก่อนดีกว่า"

"แล้วจะให้ผมเอาอะไรไปสู้กับมันเล่า~?" ชายหนุ่มเริ่มมองหาข้าวของรอบตัว และเพิ่งสังเกตว่าชุดที่ใส่อยู่นั้นไม่ใช่ชุดที่ใส่ก่อนนอน ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าตอนโดนลักพาตัวมา คงโดนจับแก้ผ้าเปลี่ยนชุด โอ้~น่าอายจริง

"เรื่องของอาวุธเราไม่มีให้ท่านหรอก ทำไมไม่ใช้ของท่านเองล่ะ เกราะกับดาบที่กองอยู่มุมห้องนั่น เป็นของท่านที่ถอดเก็บไว้ก่อนนอนมิใช่หรือ"

"เมื่อคืนผมนอนที่ห้องตัวเองต่างหาก ยังสงสัยเลยว่าทำไมตื่นมาโผล่ที่นี่"
เขาได้แต่คิดในใจว่า ที่นี่คงเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน ยังใช้มีดดาบป้องกันตัวกันอยู่ แถมมีเสื้อเกราะด้วย แล้วทำไมไม่ส่งเรื่องไปให้ทางการมาช่วยปรามโจรปล้นหมู่บ้าน

ไม่มีเวลามากพอที่จะถามไถ่ให้รู้เรื่อง ชั้นล่างต่างโวยวายแข่งกับชั้นบน
เขาทำได้เพียงแค่ใส่เสื้อเกราะ คาดอาวุธอย่างเร่งรีบและไม่เชื่อว่าของพวกนี้เป็นของเขา

"รีบไปเถิดท่าน เราเสียเวลามากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว" ทั้งหมดช่วยกันดันจนเขาแทบตกบันได

"โอ้~ขอบคุณสวรรค์ ท่านผู้กล้า ช่วยเราด้วย" ทุกคนที่ชั้นล่างพากันตีวงเข้ามาทันที และพากันฉุดกระชากลากถูเขาไปที่กลางลานหมู่บ้าน

ทันทีที่ออกมานอกบ้านเขาสัมผัสกับบรรยากาศที่คุ้นตา ไม่ใช่ว่าเขาเคยมาเยือนที่นี่ แต่บรรยากาศของหมู่บ้านคล้ายกับหนังย้อนยุคในโรงหนังและออกจะคล้ายกับเกมทั้งหลายที่เขาเคยเล่น

หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่โอบล้อมด้วยป่า แหล่งน้ำเพียงแห่งเดียวของหมู่บ้านคือบ่อน้ำเล็ก ๆ ที่อยู่ลิบตา มีหลังคาขนาดพอดีกันคลุมอยู่ ที่น่าแปลกใจคือ มีกำแพงเมืองที่ทำจากไม้พร้อมกับหอคอยล้อมหมู่บ้าน จนดูเหมือนกับที่นี่เป็นค่ายทหารเล็ก ๆ มากกว่าแหล่งชุมชน

ประตูเมืองบานใหญ่สั่นสะเทือนเป็นระยะด้วยแรงกระแทกจากด้านนอก จนเขาอดถามชาวบ้านไม่ได้ว่า "ไอ้ที่อยู่ข้างนอกนั่น คือจอมวายร้ายที่พูดถึงใช่ไหม ~ไหนบอกว่ามันมาแค่สอง เสียงดังแบบนั้นท่อนซุงกระแทกประตูชัด ๆ
ที่นี่กำลังจะโดนกองทัพอื่นยึดเมืองหรือไงกัน ~?" เขาก้มมองในมือที่มีเพียงแค่ดาบ แล้วนึกอนาถในใจเมื่อคิดว่าจะรับมือกับทัพข้าศึกอย่างไรดี

"ไอ้ที่เห็นนั่นแหละครับ มันมากันแค่สองพี่น้อง มันมากันทุกเดือน แต่หลังจากที่เรารู้ว่าเมื่อคืนท่านมาพักที่เมืองนี้ ครั้งนี้เราเลยไม่ยอมมันอีกแล้ว
เราฝากความหวังไว้กับท่าน"

ชายหนุ่มยืนเหงื่อแตกกับสภาพของประตูขนาดยักษ์ที่ดูเหมือนจะต้านทานแค่สองคนภายนอกไว้ไม่อยู่ สงสัยจะมีเครื่องมือดีที่คอยทุ่นแรงพังประตู
เขาหันหลังไปชูนิ้วพร้อมกับส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปยังชาวบ้านที่รอลุ้นอยู่ห่าง ๆ
ทันทีที่หันหลังกลับประตูบานใหญ่ปลิวกระเด็นหลุดออกมาทั้งบานบินผ่านหูเขาไปอย่างฉิวเฉียดเกิดฝุ่นฟุ่งไปทั่วบริเวณจนมองอะไรไม่ถนัดตา

ฝุ่นจับกลุ่มหนาไปสักพักก็เริ่มบางตาลง สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเงาจาง ๆ ขนาดยักษ์สองร่าง ที่สำคัญคือพวกเขาไม่มีท่อนซุงในมือแต่อย่างใด

ดาบในมือตกพื้นดัง ตุ๊บ!!!